การออกใบเพดิกรีในบ้านเรา (และอีกหลายประเทศ) สำหรับสุนัขสายพันธุ์ทั่วไป รวมถึงโดเบอร์แมน ซึ่งต่างจากระบบที่เข้มงวดมากของสมาคมสุนัขเยอรมันเชพเพิร์ด (GSD) อย่างสิ้นเชิง

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจน ขอสรุปเปรียบเทียบความแตกต่างและกลโกงที่มักเกิดขึ้นในระบบนี้ให้เห็น:

1. ระบบทั่วไป (สายพันธุ์ทั่วไป) vs ระบบ GSD

ระบบสุนัขทั่วไป (ความรับผิดชอบอยู่ที่คนแจ้ง):

สมาคมทำหน้าที่เป็น "นายทะเบียน" คล้ายกับอำเภอที่รับแจ้งเกิดคน ใครเป็นพ่อใครเป็นแม่ คนแจ้ง (บรีดเดอร์) เป็นคนกรอกข้อมูลลงกระดาษแล้วส่งไป สมาคมออกใบให้ตามที่แจ้งโดยไม่ได้ลงพื้นที่มาตรวจที่คอกว่าลูกหมาหน้าตาตรงไหม พ่อแม่ตัวจริงคือใคร ดังนั้น ความน่าเชื่อถือของใบเพดิกรีระบบนี้จึงขึ้นอยู่กับ "ความซื่อสัตย์และจรรยาบรรณของบรีดเดอร์" ล้วน ๆ

ระบบ GSD (เยอรมันเชพเพิร์ด):

มีระบบที่เรียกว่า Körung (การคัดกรองสายพันธุ์) และการตรวจสอบที่เข้มงวดมาก มีการแต่งตั้ง "กรรมการตรวจคอก" (Breed Warden) ลงพื้นที่มาดูแม่หมาและลูกหมาตัวเป็น ๆ ที่คอก ทำการสักหู (Tattoo) หรือฝังไมโครชิพต่อหน้า และตรวจเช็กสภาพแวดล้อมการเลี้ยงดูจริง ๆ ก่อนจะอนุมัติออกใบเพดิกรี

2. กลโกงในใบเพดิกรี (ที่ทำกันได้ง่ายถ้าบรีดเดอร์ขาดจรรยาบรรณ)

เมื่อสมาคมออกใบให้ตามที่แจ้ง (Trust-based system) บรีดเดอร์สายดาร์กจึงมักใช้ช่องโหว่นี้ในการ "สวม" หรือ "ยัดไส้" ข้อมูลเพื่อเพิ่มมูลค่าให้ลูกสุนัข ซึ่งที่เจอบ่อย ๆ มีดังนี้:

การยัดไส้ครอก (Multi-sire / ขโมยซีน):

แม่หมาตัวเดียว แอบไปผสมกับหมาบ้าน ๆ หรือหมาที่ไม่มีใบเพดิกรี (หรือหลุดผสม) แต่บรีดเดอร์อยากขายลูกหมาได้ราคาดี เลยแจ้งสมาคมว่าผสมกับ "พ่อหมาแชมป์" หรือพ่อหมาสายเลือดนอกที่มีชื่อเสียงในคอกตัวเอง ลูกหมาทั้งครอกเลยได้ใบเพดิกรีสายเลือดหรูหรา ทั้งที่ตัวจริงไม่ใช่

การแจ้งยอดเกินจริง (บวกยอดฝากเลี้ยง):

แม่หมาตัวนี้คลอดลูกจริง 4 ตัว แต่อาจจะไปซื้อลูกหมาจากที่อื่นที่ไม่มีใบ (หรือสายเลือดไม่ดัง) มาสมทบอีก 3 ตัว แล้วแจ้งสมาคมว่าแม่หมาตัวนี้คลอดลูก 7 ตัว เพื่อจะได้ใบเพดิกรีมาสวมให้ลูกหมานอกคอกทั้งหมด

การสลับตัวใบเพดิกรี:

กรณีที่สุนัขไม่ได้ฝังชิพ หรือฝังชิพแต่ไม่มีการตรวจเช็กเข้มงวด บรีดเดอร์อาจเอาใบเพดิกรีของหมาตัวที่ตายไปแล้ว หรือหมาที่สวยกว่า มาสวมให้หมาอีกตัวเพื่อใช้ในการอัปราคาค่าตัวหรือค่าน้ำเชื้อ

3. ยุคปัจจุบัน... "DNA" คือคำตอบสุดท้าย

ในเมื่อระบบเอกสารของสมาคมมีช่องโหว่ บรีดเดอร์สายพัฒนาที่จริงจังและต้องการพิสูจน์ความโปร่งใสในปัจจุบัน จึงไม่พึ่งพาแค่ใบกระดาษจากสมาคมอีกต่อไป แต่จะใช้ การตรวจ DNA (Parentage Testing) เข้ามาจับผิดและยืนยัน

 
Note: สถาบันตรวจพันธุกรรมระดับโลกจะมีบริการตรวจความสัมพันธ์พ่อ-แม่-ลูก (Parentage Verification) โดยต้องส่งตัวอย่าง DNA ของทั้งพ่อ แม่ และลูกไปเทียบกัน ถ้ารหัสพันธุกรรมไม่ตรงกัน ใบเพดิกรีกระดาษก็กลายเป็นโมฆะในทางปฏิบัติทันที

สำหรับบรีดเดอร์ที่รักในสายพันธุ์และต้องการรักษาชื่อเสียงของคอก การทำ DNA Profile ของพ่อ-แม่พันธุ์เก็บไว้ และยินดีให้ตรวจเทียบในลูกสุนัข จึงเป็นวิธีเดียวที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจและแยกตัวเองออกจาก "กลุ่มพ่อค้าหมา" ที่คอยแต่จะใช้ช่องทางการโกงเอกสารกระดาษ